Zwarte Piet monologen

Nog even en de periode vangt aan die niet wordt gekenmerkt door het mediterrane tempo dat je van een ouwe lul uit Spanje mag verwachten. Reclameblokken worden reeds gekaapt door speelgoedfabrikanten. Winkelcentra molesteren weldra de trommelvliezen van hun bezoekers met de schelle stemmetjes van aftandse kinderkoortjes en de chocoladepepernoten zullen door batterijen ambtenaren met zakken tegelijk de slokdarm in worden geduwd. Het zijn enkele pareltjes van onderdelen, die deze schitterende traditie rijk is. Ik kijk er naar uit. Maar het mag ook duidelijk zijn dat ik opgelucht ben, en ik verwacht menig ouder met mij, wanneer op 6 december ‘Last Christmas’ door de speakers van mijn autoradio schalt. Uiteraard niet omdat ik nou zo’n fan ben van Wham. Ik ben meer een Chris Rea kinda guy.

Ik vind het Sinterklaasfeest, met al zijn tradities, al complex genoeg. Maar nu blijkt dat je bij één van de aspecten van het feest vraagtekens kunt zetten. Vraagtekens die allerlei gevoelige snaren raken.  Lees verder

Boogerman, geen superheld

WAARSCHUWING: onsmakelijk verhaal, maar iemand moet het zeggen.

Ik heb wat met mijn neus. Ik heb er ooit een keer een honkbal mee gevangen en ben er daarna twee keer aan geopereerd. Een keer om het tussenschot op de juiste positie te manoeuvreren, de tweede keer om de aangerichte schade van de eerste operatie te repareren.

Lees verder

Soort van bidden

Hoi, met Jeroen…. of…ja …. dat wist U waarschijnlijk al.. haha. Sorry, ik ben hier nieuw in. Eh God, of moet ik zeggen Allah? Jahweh misschien? Of stiekem toch Het Vliegende Spaghettimonster? Haha. Dat laatste zou een goede streek zijn zeg. Heeft U ons allemaal tuk. Ehm, hoe zal ik beginnen? Lees verder

Miscommunicatie

‘Kijk, voetbal is oorlog. Ik bedoel niet oorlog zoals de tweede wereldoorlog of zo. Nee, vechten voor je club, weet je wel. ‘Kankerjoden’ of ‘Joden aan het gas!’  klinkt gewoon lekker. Veel harde klanken. ‘Joden aan het gas!’ heeft niks met de Joden, het volk, te maken. Dat bedoelen we daar niet mee. Alleen met Ajax, de voetbalclub. Die hebben namelijk supporters, neuzen, en die neuzen moeten aan het gas. Met neuzen bedoelen we niet Joden, of dat Joden grote neuzen zouden hebben, wat ze altijd zeggen, want dat slaat nergens op, toch? Of wel? Dat bedoelen we niet. Lees verder

Waar denk jij in godsnaam naar toe te gaan?

image

Tijdens een queeste naar een frisse neus werd bovenstaand A6-je in mijn handen gedrukt. Uit beleefdheid neem ik zoiets altijd in ontvangst, om vervolgens de reis van het stukje dode boom te laten eindigen in één van de afvalvoorzieningen die de openbare ruimte rijk is. Ongeacht het onderwerp van de flyer. Gewoon aanpakken en dankjewel zeggen levert over het algemeen het minste gedoe op. Toch was ik niet op mijn scherpst en heb ik in het aannemen van de flyer kennelijk de indruk gewekt dat ik open stond voor een gesprek. Lees verder

Wit papier

fubal

Ineens geven ze je daar in die hal een stukje papier. Op dat papier staat een wit vlak waar je met een stift of pen iets op mag schrijven. Ik kan me voorstellen dat je even vragend naar het papier in je beide handen hebt staan staren. Een onbedoezeld leeg wit vlak. Zo wit moeten de brieven van de incassobureaus er ook uitzien voor ze er jouw gegevens en hun logo op printen. De enige volledig witte papiertjes die je doorgaans onder ogen krijgt zijn heel klein opgevouwen en kosten een euro of 50. Misschien voelde het lege vel papier wel even als een schone lei. Een nieuw begin. Misschien werd je zelfs even overmand door emoties en heb je een traantje weggepinkt.Tot je werd afgeleid door je maatje die ‘Daar moet een piemel in,’ naar een van de aanwezige dames schreeuwde. Zich niet bewust van haar Engels nationaliteit en dat ze het, als ze het had kunnen verstaan, waarschijnlijk niet gezien had als basis voor een nachtelijk samenzijn. Lees verder

Mijn Lijstje

Deze mensen moeten gek zijn. Ik ook, maar zij helemaal. Zij doen niet anders. Dit is voor hen normaal. Dit is toch niet normaal?

Ik had slecht geslapen. Om negen uur werd ik wakker en dat is vroeg op zaterdag voor iemand zonder kinderen. En nu stond ik hier, met een nagenoeg lege maag. “Wat is hier het nut ook alweer van?” heb ik mezelf wel honderd keer afgevraagd. Natuurlijk,… het lijstje. Het lijstje met dingen die je een keer in je leven gedaan moet hebben. Iedereen zegt zo’n lijstje te hebben. Zo’n lijstje waarvan iedereen denkt, dat als het lijstje is afgewerkt, men het maximale uit het leven heeft gehaald. Lees verder

Pale Blue Dot

pbd

Het is lastig te zien, maar als jij op Valentijnsdag in 1990 al op aarde
rondliep, dan sta jij met je snufferd op bovenstaande foto. Zie je die vage wit-grijze pixel in de afbeelding, ergens midden in de lichtbruine band? Dit hele kleine stipje noemen ze de ‘Pale blue dot’. Het is de aarde. In zijn geheel. Dit is ontegenzeggelijk de verste selfie ooit ever. Zo ver dat de aarde op deze foto minder dan een pixel groot is. Om precies te zijn 0,12 pixels. Kun je nagaan hoe groot jij op deze foto bent.

De fotograaf is Voyager 1. Een onbemande ruimtesonde die we in september 1977 van de aarde hebben afgeschoten om een aantal planeten van dichtbij te besnuffelen. En toen hij dat werk er op had zitten en veel verder dan de planeten van ons vandaan vloog, hebben we hem, vlak voordat we zijn camera definitief hebben uitgezet, nog 1 keer omgedraaid om een foto van ons te nemen. Een selfie van zo’n 6 miljard kilometer afstand. En nou jij weer, met je selfie-stick.

Alles wat wij meemaken speelt zich af op een gebied kleiner dan dit pixeltje. Daarom is dit misschien wel het meest relativerende beeld ooit gemaakt. Het plaatst het allemaal in perspectief. Wat van dichtbij groot is, kan van een afstand heel klein zijn. Hoe groter de afstand hoe kleiner het wordt.

Ik voel me genoodzaakt iets te zeggen over mijn blog. Maar ik heb eigenlijk alleen een advies. Neem het niet te serieus. Wat ik heb te vertellen stelt niet zoveel voor. En zeker niet op de schaal van de afbeelding hierboven.